lekkomyslnosc


banner alkohol
Informacje o przemocy PDF Drukuj Email
"Mój dom - moją twierdzą" - Województwo Zachodniopomorskie przeciw przemocy w rodzinie

"Mój dom jest moją twierdzą" pisał Edward Coke na początku XVII w. Dom to azyl, miejsce gdzie można odpocząć, czuć się bezpiecznie, to rodzina dająca sobie wsparcie i siłę. Dom to schronienie. Kiedy w domu pojawia się przemoc - to już nie ma gdzie się schronić. Przemoc spotykająca nas w domu, w rodzinie, pozostawia ślady na całe życie. Taka przemoc to nie tylko ból fizyczny i psychiczny, to utrata zaufania, spokoju, to niepewność, dezorientacja, strach. Dlatego nie wolno milczeć, nie wolno poddawać się zjawisku, które nas niszczy. Każdy ma prawo walczyć o siebie, o swoje dobro, swój spokój. O dom, będący bezpiecznym schronieniem.

Przemoc w rodzinie to problem społeczny, który w naszym kraju był przez wiele lat marginalizowany. Proces jego ujawniania nastąpił po 1989 roku, kiedy powstały warunki ustrojowe umożliwiające podejmowanie aktywności obywatelskiej. Początkowo przemocą w rodzinie zajęły się organizacje pozarządowe. Nie tylko udzielały one pomocy prawnej i terapeutycznej ofiarom przemocy, ale rozpoczęły kampanie edukacyjne, mające na celu uwrażliwianie społeczeństwa i decydentów na problem oraz zorganizowanie sprawnego systemu pomocy i profilaktyki.

Uchwalenie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie spowodowało jednoznaczne uznanie przemocy w rodzinie za problem społeczny.

Obecnie wiele się mówi i pisze o przemocy w rodzinie i jej przeciwdziałaniu. Sformułowano definicje, dokonuje się analiz, prowadzi badania, ustala cele i sposoby działania. Na rzecz przeciwdziałania przemocy pracują organy administracji rządowej i samorządowej, liczne instytucje, organizacje pozarządowe. Funkcjonują akty prawne i programy zapobiegania przemocy i pomocy ofiarom.

A ofiarom - przebywającym na co dzień ze sprawcą, doświadczającym przemocy, żyjącym w strachu, często z poczuciem winy i wstydu - tak trudno uwierzyć… Uwierzyć w to, że istniejąca i oferowana pomoc społeczna ma sens, że to nie tylko słowa, definicje, paragrafy i słupki analiz, ale przede wszystkim ludzie. Trzeba wierzyć w ich chęć pomagania, w ich kompetencje i możliwości, bo uwierzyć w szansę uzyskania pomocy - to dać sobie pomóc.

Ofiarom przemocy niezbędna jest ponadto wiedza na temat ich praw. Warto zapoznać się z projektem nowelizacji ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie. Ma ona zapewnić szerszą pomoc ofiarom przemocy w rodzinie oraz rozwój profilaktyki przemocy. Wprowadzenie efektywniejszej procedury izolacji sprawców przemocy od osób poszkodowanych ma zapewnić większy poziom bezpieczeństwa ofiarom przemocy. Funkcjonariuszom policji zostaną przyznane uprawnienia pozwalające na natychmiastowe i rzeczywiste przerwanie przemocy (nakaz izolacji sprawców). Jedną z ważniejszych propozycji jest zapis, na podstawie którego właściwie przeszkoleni pracownicy socjalni będą mogli natychmiast zabrać dziecko z domu, w którym w wyniku przemocy zagrożone jest jego życie lub zdrowie. Ponadto, zgodnie z projektem ustawy, ofiary przemocy będą mogły łatwiej uzyskać bezpłatne zaświadczenie lekarskie, w którym określone zostaną przyczyny oraz rodzaj uszkodzeń ciała. Obecnie obdukcję bezpłatną wykonuje się na wniosek prokuratora.

Gminy oraz samorządy wojewódzkie będą miały obowiązek opracowania i realizacji programów przeciwdziałania przemocy w rodzinie. Projekt przewiduje także ściślejszą współpracę przedstawicieli służb zajmujących się przeciwdziałaniem przemocy w rodzinie, którzy tworzyć będą zespoły interdyscyplinarne.

Wśród ważnych zmian wprowadzonych równocześnie do Kodeksu karnego na uwagę zasługuje nałożony na sprawcę przemocy obowiązek uczestniczenia w programach korekcyjno-edukacyjnych, nawet bez konieczności uzyskania jego zgody, a także rozszerzenie środków zapobiegawczych w stosunku do sprawców przemocy o nakaz opuszczenia lokalu oraz powstrzymywania się od kontaktów z osobami pokrzywdzonymi.

Województwo Zachodniopomorskie już wykonuje zadania wymienione w projekcie nowelizacji ustawy o przeciwdziałaniu przemocy. Od 2007 roku realizowany jest Program Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie. Według nowelizowanej ustawy obowiązek wdrażania tego typu programów umożliwi ubieganie się o dodatkowe środki finansowe na ich realizację z programów przygotowanych przez ministra pracy.

W naszym Województwie działa Wojewódzki Interdyscyplinarny Zespół ds. Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie. Skupia on 45 przedstawicieli pomocy społecznej, ochrony zdrowia, oświaty, wymiaru sprawiedliwości, policji oraz administracji rządowej i samorządowej. Członkami Zespołu są osoby o wysokim merytorycznym poziomie wiedzy, mające praktyczny kontakt z problemem oraz realną możliwość podejmowania skutecznych działań. Informacje o Programie Przeciwdziałania Przemocy oraz skład Zespołu Interdyscyplinarnego dostępne są na stronie internetowej Wydziału Współpracy Społecznej Urzędu Marszałkowskiego Województwa Zachodniopomorskiego. Wydział nadzoruje również funkcjonowanie finansowanej przez Województwo Zachodniopomorskie strony internetowej www.pogadaj.eu, będącej punktem informacyjno-konsultacyjnym m.in. dla osób doświadczających przemocy w rodzinie.

Interesujmy się tematem, poszukujmy informacji, bo wiedza na temat posiadanych praw i możliwości oraz na temat miejsc i osób, do których można zwrócić się z problemem jest jednym z warunków do zahamowania zjawiska przemocy w rodzinie. Podobnie jak wiara w możliwość uzyskania skutecznej pomocy oraz przełamanie bariery milczenia. I dotyczy to nie tylko ofiar, ale wszystkich osób będących świadkami lub podejrzewających istnienie w swym otoczeniu zjawiska przemocy.

Pamiętajmy, że przemoc w rodzinie jest naruszeniem podstawowych praw i wolności człowieka. Każdy powinien czuć się bezpiecznie we własnym domu, każdy powinien móc o nim powiedzieć: "Mój dom jest moją twierdzą".

 

okl_prze

Krzysztof Faliński i Małgorzata Kuncewicz
Wydział Współpracy Społecznej UM WZ

ZJAWISKO AGRESJI I PRZEMOCY WŚRÓD MŁODZIEŻY



W ostatnim czasie wiele uwagi poświęca się zjawisku przemocy i agresji, które - zdaniem osób zajmujących się tymi zagadnieniami - zdarzają się na co dzień i w zasadzie można określić je jako wszechobecne. Coraz częściej pojawiają się one nie tylko jako wzory zachowań zawarte w środkach masowego przekazu, ale również jako przejawy konkretnych zachowań podejmowanych przez jednostkę. Szczególnie niepokojący jest fakt, że zachowania agresywne obserwowane na co dzień w różnych środowiskach, podejmowane są coraz częściej i przez coraz młodszych sprawców. Nierzadko zdarza się, że sprawcą staje się młodzież, ale również dzieci, a ich zachowanie skierowane jest na rówieśników. Coraz częściej spotykamy się z niewłaściwym zachowaniem dzieci i młodzieży. Skargi dotyczące agresywnych zachowań młodych, a także trudności poradzenia sobie z nimi nie są zjawiskiem nowym. Zajmując się tym problemem, warto zacząć od zdefiniowania pojęcia i jego specyfiki.

Termin agresja (z języka łacińskiego aggressio - przystępują) oznacza zachowanie się zmierzające do wyładowania niezadowolenia lub gniewu na osobach lub rzeczach; to wroga, napastliwa postawa wobec kogoś.

J. Ranschburg definiuje agresję jako każde zamierzone działanie w formie otwartej lub symbolicznej - mające na celu wyrządzenie komuś lub czemuś szkody, straty lub bólu.

Z. Skorny twierdzi, że agresja jest aspołecznym sposobem zachowania się, wynikającym z wrogich tendencji i chęci szkodzenia innym lub niszczenia.

E. Fromm tłumaczy agresję jako filogenetycznie zaprogramowane reakcje na zagrożenia uzyskiwania życiowych korzyści.

W. Okoń definiuje pojęcie agresji jako napad - jest to działanie skierowane przeciwko ludziom lub przedmiotowo, wywołuje u osobnika niezadowolenie albo gniew.

Agresja to przede wszystkim stan uczuć, który wprawdzie tak samo nazywamy, ale który jednak każdy z nas przeżywa w odmienny sposób. Każdemu pobudzeniu towarzyszy wzrost adrenaliny, powodujący określone uczucia. Uczucia te zaś wyzwalają agresję, na którą ma wpływ wiele czynników (m.in. temperament, otoczenie, opinie).

Agresja w sensie ogólnym wyraża się często w formie złożonych zachowań napastliwych i przybiera wtedy postać bójek, zastraszania kogoś, niesprawiedliwego traktowania.

Ekstremalna forma agresji przyjmuje postać okrucieństwa i polega na fizycznym lub psychicznym niszczeniu żywej istoty w sposób szczególnie gwałtowny i wymyślny.

Przez agresję niektórzy określają zdolność jednostki do aktywnego kontaktu z drugim człowiekiem, wyrażającą najróżniejsze formy samopotwierdzenia, włącznie z „niecenzuralnymi” środkami wyrazu.

Na ogół jednak w definicjach agresji akcentowane są dwa zasadnicze elementy: agresywne zachowanie niesie za sobą negatywne skutki dla ofiary oraz jest intencjonalne, przy czym sprawcę opisuje się jako pragnącego zranić, bądź uszkodzić fizycznie lub psychicznie ofiarę.

Agresywne zachowania zwykle prowadzą do stosowania przemocy. Do czynienia z przemocą mamy w przypadku gdy pojawiają się dwie role :
- ofiary - osoby poszkodowanej, która nie potrafi sama się bronić,
- sprawcy - osoby nadużywającej własnej siły w relacji z innymi.

Obie role mają negatywny wpływ na funkcjonowanie dzieci i młodzieży. Przemoc ma miejsce wówczas, gdy uczeń atakujący jest silniejszy fizycznie lub psychicznie, używa przeważającej siły. Cechą charakterystyczną przemocy jest nierównowaga sił. Szczególnie bolesna jest przemoc czyniona z wyjątkowym okrucieństwem, tak zwane znęcanie.

Do czynienia z agresją i przemocą mamy w każdej szkole czy grupie rówieśniczej Dzieci i młodzież rozwiązują konflikty poprzez kłótnie, bójki, przezwiska. Aby zapobiegać zjawisku agresji i przemocy rówieśniczej, trzeba umieć sobie z nim radzić. Bardzo ważna jest tu świadomość zarówno dorosłych - rodziców, pedagogów, nauczycieli, jak i młodych ludzi, których zjawisko dotyczy. Celem naszych działań jest pomoc w zrozumieniu zjawiska i nabycie umiejętności radzenia sobie z nim.

FORMY PRZEMOCY I AGRESJI



Przemoc to:
- naruszenie praw osobistych (każdy ma prawo do nietykalności, godności), ubliżanie słowne, poniżanie;
- wykorzystywanie przewagi (ofiara nie broni się lub nie potrafi się bronić);
- wywoływanie szkód (materialnych, fizycznych, psychicznych).

Agresja to:
- łamanie przepisów, np. praw ucznia, zakłócanie porządku;
- świadome naruszanie dyscypliny;
- odmowa i robienie na przekór;
- przeklinanie (agresja słowna);
- tyranizowanie (bardzo blisko przemocy);
- dyskryminacja;
- groźby użycia przemocy;
- wandalizm;
- bójki;
- ataki na nauczycieli;
- użycie broni.

Wśród osób dorosłych dominuje przekonanie, że najdotkliwszą formą przemocy jest bicie. Nic bardziej mylnego, gdyż przemoc psychiczna rani ofiarę nie mniej dotkliwie niż przemoc fizyczna. Przemoc i agresja rówieśnicza może przybierać różne formy. Najogólniej można podzielić ją na trzy grupy:
- przemoc fizyczna: bicie, kopanie, popychanie, podcinanie, plucie, wymuszanie pieniędzy, zamykanie w pomieszczeniach, niszczenie własności, różne prace zlecone np. noszenie teczki, itp.;
- przemoc słowna: przezywanie, wyśmiewanie, obrażanie, plotkowanie, obgadywanie, namawianie się, manipulowanie związkami przyjaźni, grożenie, szantażowanie, itp.
- przemoc bez użycia słów i kontaktu fizycznego: wrogie gesty, miny, izolowanie od klasy czy grupy rówieśniczej, manipulowanie związkami przyjaźni, itp.

PRZYCZYNY PRZEMOCY I AGRESJI



Szkoła jest szczególnie „agresotwórczym” środowiskiem, w którym uczniowie poddawani są bezpośredniej ocenie i krytyce innych osób. Można stosować różnorodne podziały przyczyn zachowań agresywnych w szkole. Poniżej zaprezentujemy najczęściej stosowane.

Pierwszy podział dotyczy rozdzielenia czynników sprzyjających powstawaniu zachowań agresywnych na te, które powodowane są przez szkołę, a także na te, które powstają poza nią:

1. Przyczyny szkolne wynikające z:
- wadliwego funkcjonowania szkoły - przeludnienie klas, hałas, braki w wyposażeniu, anonimowość uczniów, tworzenie sytuacji stresowych, niedostateczna kontrola uczniów, wyśmiewanie ucznia,
- wadliwie organizowanego procesu kształcenia - mało urozmaicone i przeciążone programy nauczania, brak zajęć pozalekcyjnych.

2. Przyczyny pozaszkolne wynikające z:
złego funkcjonowania osobowości ucznia, kłopotów w nauce, nieumiejętności przystosowania, zazdrości w odniesieniu do kolegów z rodzin lepiej sytuowanych, rywalizacji w nauce,
wadliwego funkcjonowania rodziny i środowiska pozaszkolnego, nieodpowiedniego wpływu rodziny,
niewłaściwego wpływu środowiska szkolnego - dominacja starszych kolegów nad młodszymi, szpanerstwo, konflikty między rówieśnikami.

Drugi podział dotyczy wpływów sprzyjających pojawianiu się agresji. Są to zarówno czynniki określane mianem wrodzonych, osobowościowych, jak i te które tkwią w rodzinie, szkole, środowisku lokalnym czy w środkach masowego przekazu:

1. Wpływ środowiska rodzinnego, tu wyróżnić możemy działanie czterech czynników:

- Po pierwsze - emocjonalne nastawienie do dziecka ze strony głównego opiekuna (najczęściej jest to matka). Stwierdzono wyraźny związek pomiędzy brakiem ciepła oraz zaangażowania w sprawy dziecka, a jego późniejszymi tendencjami do wrogości wobec innych ludzi.

- Po drugie - postawa tolerancyjna wobec dziecka połączona z brakiem ustalenia jasnych granic wobec agresywnego zachowania w stosunku do rówieśników, rodzeństwa, dorosłych. Taki brak reguł, niekonsekwencja w stosowaniu dyscypliny prowadzą w przyszłości do przejawiania agresji przez młodą osobę.

- Po trzecie - poziom agresji zwiększa rodzic „nie znoszący sprzeciwu’’, używający takich metod jak: bicie, brutalne traktowanie, ostre wybuchy gniewu. Jak wiemy, przemoc rodzi przemoc. Dziecko, które ciągle żyje w przemocy, w domu, gdzie często dochodzi do kłótni, do rękoczynów, uczy się tej przemocy. Nie wie, że można żyć inaczej. Zachowuje się więc agresywnie wobec kolegów czy to w szkole, czy to na podwórku. Później tę agresję kieruje także w stronę dorosłych. Nie można także bić dziecka, mówiąc, że to dla jego dobra. Dziecko bowiem wychowywane w ten sposób, nabiera przekonania, że przemoc jest manifestacją miłości.

- Po czwarte - temperament, czyli cecha odziedziczona, ma swoje znaczenie dla poziomu agresji. Dziecko o tak zwanym gorącym temperamencie ma większą szansę na wytworzenie agresywnego wzorca zachowań w kontaktach z ludźmi, niż dziecko spokojne. Zdarza się również, że dziecko zachowuje się agresywnie, dlatego, że jest chore, ma jakąś dysfunkcję. W takim przypadku trzeba zwrócić się o pomoc do specjalisty.

Dwa pierwsze czynniki: brak ciepła rodzinnego z jednej strony, a nie stawianie granic w stosunku do agresji - z drugiej strony, są najsilniej działającymi przyczynami z okresu dzieciństwa. Na drugim miejscu jest brutalne zachowanie rodzica, na trzecim temperament. Wbrew powszechnym opiniom status społeczny i ekonomiczny rodziny nie ma znaczącego wpływu na rozwój zachowań agresywnych dzieci.

2. Wpływ grupy rówieśniczej

Zarówno badania, jak i potoczne obserwacje pokazują, że młodzi ludzie zachowują się bardziej agresywnie, gdy mają okazję obserwować kogoś zachowującego się w ten sam sposób. Nazywa się to naśladowaniem modelu. Prawdopodobieństwo wystąpienia naśladowania jest tym większe, im bardziej pozytywnie jest on oceniany. W grupach rówieśniczych np. chłopcy oceniani jako „silni, nieustraszeni, wytrzymali’’ funkcjonują jako obiekty podziwu i zazdrości. Działania takiej osoby są brane za wzorzec postępowania. Podobnie zachowania dziewczyny postrzeganej jako atrakcyjna, pewna siebie, mająca powodzenie, są chętnie naśladowane. Jeżeli któryś z tych modeli staje się sprawcą przemocy, np. popycha, zabiera przedmioty, knuje intrygi przeciw koleżance lub koledze - na pewno znajdą się osoby, które powtarzać będą te zachowania.

3. Wpływ środków masowego przekazu

Nowoczesne środki przekazu działają na ludzką świadomość i podświadomość. Współczesny telewidz najczęściej ogląda filmy pełne przemocy. Dla młodego widza wszystkie programy mają charakter edukacyjny. Nie da się ukryć, że telewizja przejęła funkcję wychowawczą, dostarczając dzieciom wzorców postępowania, popularyzując modę na bycie twardym, bezwzględnym, silnym, chociaż niekoniecznie inteligentnym. W efekcie powstają problemy z nawiązywaniem kontaktów z rówieśnikami, słaba odporność na frustrację, impulsywne działanie.

Młody człowiek zachowuje się agresywnie, bo takie zachowanie przynosi mu korzyść. Uczeń dostaje nagrodę, najczęściej w postaci akceptacji grupy podobnych sobie. Na drodze tzw. wzmocnień - zachowania te są utrwalane.

Drugą przyczyną takich zachowań jest naśladownictwo. Dziecko, które żyje w świecie przemocy, widzi ją co dzień w domu, w szkole, w telewizji - będzie te zachowania naśladować jako zachowania wzorowe. W tym przypadku brak umiejętności prospołecznych jest powodem zachowań agresywnych.

Trzeba pamiętać, że adresatami agresji w szkole są uczniowie, nauczyciele i rodzice. Często zdarza się, że występują w roli ofiar, sprawców i świadków przemocy. W zarządzaniu szkołą ważne jest stworzenie takich warunków dla społeczności, które będą utrudniały agresorom stosowanie przemocy. Należy pamiętać, że stosowanie przemocy w szkole ułatwia utrzymywanie tabu wobec tego problemu. Nauczyciele często nie reagują na dostrzeżoną przemoc. Informacje od dzieci i rodziców także nic nie zmieniają. Innym czynnikiem agresji w szkole jest brak komunikacji pomiędzy rodzicami i nauczycielami. Ofiara przemocy w takiej sytuacji nie ma żadnych szans na uzyskanie jakiejkolwiek pomocy ze strony dorosłych, a sprawcy czują się bezkarni.

Nasze działania mają pomóc w stworzeniu takiej komunikacji i wspólnym przeciwdziałaniu agresji, podejmowanym zarówno przez rodziców, nauczycieli, jak i samych uczniów.

NIE TYLKO DLA RODZICÓW



Jak rozpoznać, że dziecko jest ofiarą przemocy?

Dzieci najczęściej nie przyznają się dorosłym (rodzicom, opiekunom, nauczycielom, wychowawcom), że doświadczają przemocy. Przyczyny tego mogą być różne: lęk przed sprawcami; obawa, że nikt nie uwierzy; brak wiary w pomoc i zmianę takiej sytuacji, poczucie winy, a nawet wstyd. Znasz najlepiej swoje dziecko, musisz je zatem bacznie obserwować i zwracać uwagę na zmiany w jego zachowaniu. Sygnały, które pomagają rozpoznać, czy dziecko stało się ofiarą przemocy to na przykład:
- sińce, zadrapania, zniszczone ubranie, czy przybory szkolne, a dziecko zapytane o przyczynę nie potrafi wyjaśnić co się stało;
- gorsze wyniki w nauce;
- przygnębienie, sprawianie wrażenia nieszczęśliwego;
- zaniżona samoocena, (poczucie "jestem gorszy od innych"), wycofywanie się z kontaktów z rówieśnikami, unikanie kolegów i koleżanek;
- "zamknięcie się" w sobie, zaburzenia snu;
- apatia lub nadmierna agresja, zmienność nastroju;
- unikanie szkoły, niechęć do uczestniczenia w zajęciach;
- unikanie wychodzenia na podwórko;
- wyrażanie opinii: "nienawidzę szkoły", "nienawidzę swojej klasy", "nienawidzę swojego podwórka", "nienawidzę swych kolegów", "nie chcę tam chodzić", itp.
- częste spóźnienia do szkoły, długie powroty ze szkoły (często okrężną drogą);
- dokonywanie kradzieży w domu (pieniędzy lub innych przedmiotów).

Co zrobić w sytuacji kryzysowej?

Jeśli podejrzewasz, że dziecko stało się ofiarą przemocy, przede wszystkim porozmawiaj o tym wprost. Pozwoli to bowiem ustalić, jak groźna jest sytuacja, a w konsekwencji podjąć odpowiednie działania. Pamiętaj, że dziecko może bać się mówić na ten temat, dlatego niezwykle ważna jest delikatność. Podczas rozmowy postaraj się:
- słuchać uważnie bez przerywania, pospieszania (sprawdź, czy dobrze zrozumiałeś);
- zapewnić poczucie bezpieczeństwa (okaż, że kochasz swe dziecko i nie pozwolisz go skrzywdzić);
- zapewnić gotowość do pomocy;
- nie wyśmiewać się ze słabości dziecka, pomóc mu uwierzyć w siebie;
- pozwolić na pokazanie emocji (płacz) i bezsilności;
- nie bagatelizować sprawy.

Pamiętaj - dziecko nie jest winne temu, że doświadczyło przemocy ze strony innych osób. każdy ma prawo być wrażliwym, słabszym, bezbronnym. Nikt nie ma prawa stosować przemocy wobec innych. Dlatego nie obwiniaj siebie o zaistniałą sytuację i nie zadawaj pytania "dlaczego spotkało to moje dziecko", lecz zastanów się co zrobić w takiej sytuacji.

Jeżeli sytuacja jest zbyt trudna i dziecko nie jest w stanie poradzić sobie z nią samodzielnie, postaraj się:
- wymyślić wraz z dzieckiem sposoby na przeciwstawienie się przemocy (co powinno odpowiedzieć, do kogo zwrócić się o pomoc np. w szkole);
- wesprzeć dziecko przekonując, że nikt nie ma prawa go krzywdzić;
- zapewnić gotowość do pomocy i zaangażowania w przypadku, gdy nie będzie w stanie poradzić sobie z problemem samodzielnie.

Jeżeli konieczna staje się twoja interwencja przede wszystkim pamiętaj, że w takiej sytuacji musisz być stanowczy i konsekwentny, aż do rozwiązania problemu. Nie wolno ci stosować przemocy wobec sprawców. Powstrzymaj się także z agresją wobec ich rodziców, opiekunów lub pracowników szkoły.

Działania, które możesz podjąć:
- porozmawiaj z dzieckiem o wszystkich sytuacjach związanych z przemocą, których doświadczyło;
- spotkaj się z rodzicami lub opiekunami sprawcy przemocy;
- spotkaj się z wychowawcą (pedagogiem), zapytaj jakie działania zostaną podjęte, wykaż chęć współpracy;
- zwróć się do specjalistów (pedagoga, psychologa) z instytucji pozarządowych działających na terenie twojej lub pobliskiej miejscowości, którzy pomogą rozwiązać problem, a także pomogą dziecku uporać się z sytuacją przemocy;
- zgłoś sprawę na policję (szczególnie jeśli twoje dziecko zostało pobite lub okradzione).

Rady dla rodziców:

Kochaj w sposób bezwarunkowy - reakcje agresywne występują wtedy, gdy zaburzona jest prawidłowa więź emocjonalna rodziców z dzieckiem. Lekarstwem na to powinna być bezwarunkowa miłość. Dorośli mówią, ze gdyby ich pociecha lepiej się zachowywała, łatwiej byłoby im obdarzać ją uczuciem. Ale posłuszeństwo nie powinno wynikać ze strachu przed konsekwencjami, lecz z pragnienia, by odwzajemnić uczucie, którym rodzice obdarzają bezwarunkowo. Agresywne zachowania wynikają właśnie z założenia, które mniej lub bardziej świadomie robi mały człowiek, ze nikt go nie kocha i nie zaspokaja w pełni jego potrzeb. Obdarzając dziecko uczuciem tylko wtedy, gdy jest grzeczne i posłuszne, potwierdzamy jego domysły.

Określ wyraźnie zasady i granice postępowania wszystkich domowników. Stosuj mądrą dyscyplinę.

Pomagaj dziecku w odkrywaniu takich form wyrażania agresji, które są akceptowane społecznie. Zadaniem wychowania nie jest hamowanie wszystkich przejawów agresji, lecz skierowanie jej z drogi aspołecznej na prospołeczną. Dzieci i młodzież biorące udział w zmaganiach sportowych czy współzawodnictwie w nauce

 

 

pogadaj.eu Wydział Współpracy Społecznej - Urząd Marszałkowski Województwa Zachodniopomorskiego